Jurij Ustinow: piosenka autorska

Ku niebu lekko ulatują pieśni
Już dawno powinienem podążyć ich śladem
Żebym tylko zdążył się napatrzeć,
Żebym tylko potrafił odgadnąć,
Jak ty tu, beze mnie, przeżyjesz…

Gdybym wiedział, że potrafisz
Odnaleźć mnie w innym wymiarze,
Ja bym z tą piosenką podróżną
Wzleciał do góry – tam, gdzie można
Ciebie od nowa wymyślić …

Miejsce działania dla duszy jest
Tam, gdzie przypisane sumienie.
Żyć żeby żyć, dostosowując się –
Szkoda, że nie chce się tak żyć.

Bezpardonowo przez życie iść przebojem
Od wieków popsuty traktor
I ludzki czynnik,
Z duchem okrzepłym w walce.

Dziwne rzeczy się dziś dzieją:
Spadł świeży, czarny śnieg,
Odchodzący dzień nie budzi wątpliwości,
Stara sadza jest biała.

Kain, który nie pamięta zła,
Czy znajdzie Brutusowi przyjaciela?
Puchną ciała od nadmiaru wolnego czasu,
Dusze wypalają się do cna.

Po złocie starego sadu
Idziemy jak po liściach, co opadły
Za sen z chłodną ziemią –
W nagrodę szalone lato.

Jesienny motyw bez końca,
Dzwoni szkolny dzwonek…
Cała droga na lekcje podzielona,
I znowu wołają na lekcję.
I znowu wołają na lekcję.

Pukajcie, wchodźcie, siadajcie
Bliżej żywego ognia.
Porwały się jesienne nici,
Ale ja was o nic nie obwiniam.

Powstał taki obraz,
Że czas biegnie ku wyjściu,
Że złoto nasze jest wspólne,
Gdy leży pod śniegami.