Jurij Ustinow: piosenka autorska

Там, на пригорке, человек.
Он, не мигая, смотрит в небо
На быстро падающий снег.

Ему, наверно, хорошо:
Лежит, совсем не шелохнется.
Так неуклюже и смешно.

Он ничего не говорит.
Шурша, поземка налетает
На неглубокий след копыт.

Цепочкой далеко – далеко
Уходит след за горизонт
Без ожидания, без срока.

Вот так кончается дорога,
Не в середине, не в конце,
И снег не тает на лице,
И снег не тает на лице…

1975

Tam, na wzgórzu, człowiek.
On, nie mrugając, patrzy w niebo
Na szybko opadający śnieg.

Jemu, na pewno, jest dobrze:
Leży, zupełnie się nie rusza.
Tak niezdarnie i śmiesznie.

Nic nie mówi.
Szeleszcząc, zamieć osiada
Na niegłębokim śladzie kopyt.

Łańcuszkiem daleko-daleko
Ślady odchodzą za horyzont
Nie czekając, bezterminowo.

Tak oto kończy się droga,
Nie w środku, nie na końcu,
I śnieg nie taje na twarzy,
I śnieg nie taje na twarzy…

1975