Jurij Ustinow: piosenka autorska

Мы по берегу пошли.
Не рыдали, не страдали.
Все ненужное отдали.
Ничего не унесли.

Ты поправил на плече
Лямку солнечного света.
Было будущее лето
В этом гаснущем луче.

Нам его не удержать,
Видно, незачем и нечем.
Говорят, еще не вечер, –
Мы не станем возражать.

Только б горечь не пролить
В мир, который послезавтра,
В час волшебного азарта
Вдруг научиться любить.

Жили-были ты да я,
Бились душами босыми
С бронированной пустыней
И погибли в тех боях.

И по берегу пошли.
Не рыдали, не страдали.
Все ненужное отдали.
Ничего не унесли.

Февраль 1986

Poszliśmy brzegiem.
Nie płakaliśmy, nie cierpieli.
Oddaliśmy wszystko, co niepotrzebne,
Nie zabraliśmy ze sobą nic.

Poprawiłeś na ramieniu
Pasek słonecznego światła.
Było przyszłe lato
W tym gasnącym promyku.

Nie możemy go zatrzymać.
Widocznie nie ma po co, i nie ma jak.
Mówią, jeszcze nie wieczór –
Nie będziemy zaprzeczać.

Byleby goryczy nie przelać
W świat, który nadejdzie pojutrze.
W godzinę czarodziejskiego wzbudzenia
Nagle nauczyć się kochać.

Żyliśmy sobie – ty i ja.
Walczyliśmy duszami bosymi
Z uzbrojoną po zęby pustynią.
I polegliśmy w tych bojach.

Poszliśmy brzegiem.
Nie płakaliśmy, nie cierpieli.
Oddaliśmy wszystko, co niepotrzebne,
Ze sobą nie zabraliśmy nic.

Luty 1986