Jurij Ustinow: piosenka autorska

Ты скажи, скажи, зачем
Так придумала природа:
Я дошел до поворота,
Стал беспечней и звончей.

Жаль, для будущих времен
Не хватает мрачных мыслей.
Небо серое – и фиг с ним…
Был бы год без похорон…

Вижу берег.
Там шмели в траве дрожат.
Там друзья мои лежат
Под холмами.
Под холмами.
Под холмами.

Вдоль по берегу пешком
Мы уходим друг за другом,
Распаленные недугом,
Окрыленные тоской.

Очень хочется дойти
До последнего ночлега.
Вечный поиск человека
На коротеньком пути.

Знаю, где он.
Там шмели в траве дрожат,
Там друзья мои лежат
Под холмами.
Под холмами.
Под холмами.

7 мая 1981

Powiedz, powiedz po co
Tak wymyśliła przyroda:
Doszedłem do zakrętu,
Stałem się bardziej beztroski i głośniejszy.

Szkoda, dla przyszłych czasów
Nie starcza mrocznych myśli.
Niebo szare – i w nosie z nim…
Byłby choć rok bez pogrzebu…

Widzę brzeg.
Tam trzmiele drżą w trawie.
Tam leżą moi przyjaciele.
Pod wzgórzami.
Pod wzgórzami.
Pod wzgórzami.

W dół, wzdłuż brzegu, na piechotę
Odchodzimy jeden za drugim,
Rozpaleni cierpieniem,
Uskrzydleni tęsknotą.

Bardzo chciałoby się dojść
Do ostatniego noclegu.
Wieczne poszukiwanie człowieka
Na króciutkiej drodze.

Wiem, gdzie on jest.
Tam trzmiele drżą w trawie,
Tam leżą moi przyjaciele.
Pod wzgórzami.
Pod wzgórzami.
Pod wzgórzami.

7 maj 1981