Jurij Ustinow: piosenka autorska

Ах, эта церковь –
В спящем золоте купола…
Ах, эта церковь –
Плыла.
Ах, эта свечка,
Ночь не в полночь никак.
Ах, это – вечность,
А вам – пустяк.

Дон-диги-дон-диги-дон-диги-дон,
По булыжной мостовой.
Что у вас – праздник?
Или кто дразнит?
Дразнит?.. Дразнит…

Были б целы руки-ноги –
Разживемся головой.
Не темно ли на дороге?
Не темно ли на дороге?
Не хотите ли чего?

Эх, поземка низко кружит,
На одной струне поет.
Кто работает, кто служит,
Кто подарки раздает.

Бросим петь, пойдем в монахи,
Душу вынем из судьбы.
Вдоль дороги плахи, плахи
И позорные столбы.

Вдоль дороги – казни, казни.
– А что у вас?
– Праздник.
– Что у вас?
– Праздник.
И никто не дразнит.
И никто не дразнит.
И никто…

1967 – ноябрь 1978

Ech, ta cerkiew –
W śpiącym złocie kopuły…
Ech, ta cerkiew –
Płynęła.
Ach, ta świeczka,
Noc nie o północy – w żaden sposób.
Ech, ta – wieczność,
A dla was – głupstwo.

Don-digi-don-digi-don-digi-don,
Po nawierzchni z brukowca.
Co u was – święto?
Czy ktoś się przedrzeźnia?
Przedrzeźnia?… Przedrzeźnia.

Byle byłyby całe ręce-nogi –
Zdobędziemy głowę.
Nie jest ciemno na drodze?
Nie jest ciemno na drodze?
Czy czegoś wam nie potrzeba?

Ech, zamieć śnieżna nisko się kłębi,
Na jednej strunie śpiewa.
Kto pracuje, kto służy,
Kto rozdaje prezenty.

Porzucimy śpiewanie, wstąpimy do zakonu,
Duszę wyjmiemy z losu,
Wzdłuż drogi szafoty, szafoty
I słupy hańby.

Wzdłuż drogi – egzekucje, egzekucje.
– A u was co?
– Święto.
– Co u was?
– Święto.
I nikt nie przedrzeźnia.
I nikt nie przedrzeźnia.
I nikt…

1967 – listopad 1978