Jurij Ustinow: piosenka autorska

Radość oczy ma okrągłe a strach wielkie,
I pięć zmarszczek na czole od świętowania i krzywd…
Aż nagle wyszedł cichy dyrygent, i zagrali Bacha,
I wszystko ucichło, ułożyło się, odnalazło swój kształt.

Wszystko wróciło na swe miejsce, gdy tylko zagrali Bacha…
Ach, gdyby nie było nadziei – po diabła cały ten świat?
Po co byłoby wino, kino, kasza, polisy Biura Ubezpieczeń,
A dla ciebie – buty pierwszego sortu, które nigdy się nie zedrą?

„Czyż nie jest wszystko jedno, jakiej ziemi dotykają podeszwy?
Czyż nie jest wszystko jedno, jaki połów wyciąga rybak z fal?
Czyż nie jest wszystko jedno, czy wrócisz, czy polegniesz w boju,
I kto ci poda rękę w biedzie – przyjaciel czy wróg?”

Ale, żeby wszystko było nie tak, żeby inaczej było,
Pewnie, właśnie dlatego, pewnie z tej przyczyny,
Gra codzienna orkiestra, jak zwykle na pół gwizdka,
A my tak trudno i tak łatwo garniemy się ku niej.

Ach, mój muzykancie, muzykancie, grasz, ale nie wiesz o tym,
Że nie ma nieszczęśliwych ani chorych, i winnych nie ma też,
Gdy w zadymionych dłoniach tak prosto ściskasz,
Ach, muzykancie mój, muzykancie, czereśniowy klarnet!