Jurij Ustinow: piosenka autorska

Stoki gór strome i kamieniste (bardzo)
Paski plecaków wrzynają się w ramiona.
Szli ścieżką nieogoleni turyści (nocą)
Mała grupka wesołych towarzyszy.

Każdy pełen męstwa i zapasów żarcia,
Na duszy przyjemnie i lekko.
Nagle rozległ się głos Fiedii:
„Może do domu zawróćmy?
Dom jest ciągle blisko!”

Ugryzła mnie meszka!
Jeszcze trochę i umrę od jej zębów!
Mama zaleje się łzami.
Nie idę dalej z wami, sami karmcie komary,
Ja wracam z powrotem do Tambowa!

Schował Fiedia głowę pod ramieniem (schował)
Tam go komar nie dosięgnie.
Pałaszuje w zamyśleniu maślaną bułeczkę (z makiem)
Chcąc nie chcąc wlecze się za drużyną.

Zanim doszli do przełęczy
Z winy Fiedii zniknęło jedzenie.
– Tak – rzekł zapalczywie,
– To ja zjadłem chleb i słoninę.
Miałem inne wyjście?

Odcisk na pięcie, siniak na łopatce.
Zgubiła się chusteczka do nosa –
Mama ją kupiła.
Przeżyć te wszystkie nieszczęścia,
Do tego bez obiadu,
On praktycznie nie mógł.

Od urodzenia Fiedia nie był optymistą (nie był)
Nie szukał w życiu niebezpiecznych dróg.
Ej wy, szaleni turyści! Ej, wy!
Chyba mnie chcecie zagonić do grobu!
(Tak, tak, wiem)

Nie pójdę na pieszy rajd, nawet blisko.
Telewizor sobie kupię,
Wyrzucę plecak turystyczny.
Lepiej zajmę się angielskim
I zapiszę się na kurs!

Do samej śmierci, lepiej mi uwierzcie,
Moja noga na pieszym rajdzie nie stanie!
(Idźcie sobie w te góry sami)
Mnie oddajcie ideały i poduszkę z prześcieradłem.
Odeślijcie mnie do domu!!!